Ο Κώστας Σκαρβέλης αποτέλεσε μια από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες της ελληνικής δισκογραφίας, λειτουργώντας ως συνδετικός κρίκος μεταξύ της μικρασιάτικης σχολής και του πειραιώτικου ρεμπέτικου.
Προσωπικές δυσκολίες: Παρόλο που προερχόταν από εύπορη οικογένεια, δεν κατάφερε να λάβει βασική μόρφωση και παρέμεινε ουσιαστικά αγράμματος, στερούμενος βασικές δεξιότητες γραφής.
Μουσική αυτοδιδασκαλία: Η ενασχόλησή του με τη μουσική ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία. Μέχρι τα 17 του χρόνια, είχε ήδη εξελιχθεί σε έναν δεξιοτέχνη κιθαρίστα στην Κωνσταντινούπολη.
Αποφυγή στράτευσης: Εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη το 1898 για να μην καταταγεί στον οθωμανικό στρατό. Πριν εγκατασταθεί οριστικά στην Αθήνα, πέρασε ένα διάστημα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.
Τεχνίτης υποδημάτων: Πριν καθιερωθεί ως επαγγελματίας μουσικός, εργάστηκε ως εξειδικευμένος τεχνίτης στην κατασκευή πολυτελών υποδημάτων στο εργοστάσιο του Σεβαστάκη στην Αθήνα τη δεκαετία του 1910.
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Το 1930 έγινε ο πρώτος καλλιτεχνικός διευθυντής της ελληνικής Columbia. Από τη θέση αυτή είχε τον καθοριστικό ρόλο της προεπιλογής των τραγουδιών που θα ηχογραφούνταν, επηρεάζοντας άμεσα τη μορφή του λαϊκού τραγουδιού.
Συμμετοχές ως εκτελεστής: Ως κιθαρίστας, συμμετείχε σε εκατοντάδες ηχογραφήσεις άλλων μεγάλων δημιουργών, όπως του Μάρκου Βαμβακάρη, συχνά συνοδεύοντας δύο μπουζούκια με την κιθάρα του.
Ο «δικός του» τραγουδιστής: Η πιο εμβληματική του συνεργασία ήταν με τον Γιώργο Κάβουρα. Ο Σκαρβέλης τον ανακάλυψε και του εμπιστεύτηκε τη συντριπτική πλειοψηφία των συνθέσεών του (περίπου 45-48 τραγούδια).
Μουσικό Ύφος: Τα τραγούδια του χαρακτηρίζονται από μελωδικότητα και λυρισμό, ενώ θεωρείται ότι εισήγαγε μια πιο «αστική» και εκλεπτυσμένη αισθητική στο ρεμπέτικο.
Ψευδώνυμο: Ήταν ευρύτερα γνωστός στον καλλιτεχνικό κόσμο με το προσωνύμιο «Παστουρμάς».
Ο Σκαρβέλης πέθανε από την πείνα στην Αθήνα στις 8 Απριλίου 1942, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Πείνας της Κατοχής.