Η ιστορία της Έλλης Πετρίδου μοιάζει με ένα από εκείνα τα ασπρόμαυρα «φαντάσματα» της δισκογραφίας των 78 στροφών: μια φωνή που όλοι έχουμε σιγοτραγουδήσει, αλλά που το πρόσωπο και η ζωή της χάθηκαν στη σκόνη του χρόνου.

Φαντάσου την Αθήνα του 1937. Ο Μάρκος Βαμβακάρης βρίσκεται στο απόγειο της δημιουργικότητάς του, μεταμορφώνοντας το ρεμπέτικο από τραγούδι του περιθωρίου σε άκουσμα που κατακτά τις λαϊκές γειτονιές. Εκείνη την εποχή, οι γυναίκες στο πλευρό των ρεμπετών δεν ήταν απλώς τραγουδίστριες, ήταν οι απαραίτητες «συνοδοί» που έδιναν μια γλυκιά, σχεδόν παραπονιάρικη αντίστιξη στη βραχνή φωνή του δημιουργού.

Η Έλλη Πετρίδου μπαίνει στο στούντιο τον Νοέμβριο εκείνης της χρονιάς για να γράψει ιστορία. Όταν ξεκινά η εισαγωγή από το «Θα 'ρθω να σε ξυπνήσω» (το πασίγνωστο «Χαράματα η ώρα τρεις»), η Πετρίδου δεν κάνει απλώς σεκόντο. Με την ιδιαίτερη χροιά της, που «στρογγυλεύει» τις καταλήξεις με έναν τρόπο που θυμίζει παλιά καντάδα, καταφέρνει να δώσει στο τραγούδι μια αίσθηση ρομαντισμού και μυστικού ραντεβού.

Παρά τη μεγάλη επιτυχία, η διαδρομή της ήταν σύντομη και συνδεδεμένη σχεδόν αποκλειστικά με το «χρυσό» εκείνο διάστημα του Μάρκου. Εκτός από το εμβληματικό «Χαράματα η ώρα τρεις», τη συναντάμε:

Να τσακίζεται από έρωτα στο «Για σένα υποφέρω».
Να δίνει μια πιο ανάλαφρη νότα στο περιπαικτικό «Στο Φάληρο που πλένεσαι».
Να στέκεται δίπλα στον Μάρκο και τον Στράτο Παγιουμτζή στις «Έξι γκόμενες αφράτες», μια ηχογράφηση που έγινε το '37 αλλά κυκλοφόρησε λίγο πριν την Κατοχή.

Σήμερα, δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα για το πού γεννήθηκε ή πώς έζησε μετά τον πόλεμο. Η Έλλη Πετρίδου παραμένει μια «φωνή χωρίς βιογραφικό». Όμως, κάθε φορά που ακούγεται η βελόνα να γρατζουνάει στο πικάπ και ξεκινά εκείνο το «θα 'ρθω να σε ξυπνήσω», η Έλλη ζει ξανά μέσα από τη νοσταλγία μιας Αθήνας που δεν υπάρχει πια. Είναι η γυναίκα που κατάφερε να «μαλακώσει» τον δωρικό Μάρκο και να μας χαρίσει την πιο όμορφη σερενάτα του ρεμπέτικου.